dinsdag 25 januari 2011

CLAUDIA ROGGE

De foto´s van Claudia Rogge(1965, Duitsland)zijn van een ongemakkelijke perfectie. Op de foto´s die vaak op een zeer groot formaat zijn afgedrukt (anderhalf bij twee meter is eerder regel dan uitzondering) staan groepen mensen die allemaal hetzelfde lijken te doen maar niets met elkaar gemeen hebben. Bij de meeste foto´s zie je in één oogopslag dat er iets niet klopt: de beelden zijn té netjes, té symmetrisch, té geordend. Kortom, de beelden zijn niet waar. Rogge gebruikt voor haar immense foto´s moderne collagetechnieken.
Rogge componeert dat ene beeld uit vele opnames met de menselijke gestalte als basismateriaal. Ze knipt, plakt en schuift net zo lang met de individuele visuele elementen totdat een patroon ontstaat waarbij het onderdeel ongeschikt is geworden aan het geheel. Ze doet dit ten eerste door in het beeld een ritme te laten ontstaan waardoor je niet meer geneigd bent om naar de losse onderdelen te kijken. Ten tweede schermt ze ook dolbewust de gezichten van de door haar gebruikte personen af. Met behulp van maskers, grime andere gezichtsbedekking laat ze van een individu niet meer over dan gedepersonaliseerd beeldmateriaal.
De zo ontstane beelden fascineren, roepen gevoelens van schoonheid op en tegelijkertijd zijn het beangstigende beelden. De mens is gereduceerd tot een manipuleerbaar ding.











Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen