dinsdag 13 maart 2012

MAN RAY

Man Ray (1890 VS- 1976 Frankrijk) was schilder, fotograaf, objectenmaker en Dadaist.
Zijn vader was een bekend fotograaf en het sprak vanzelf dat Man naar de kunst-academie ging(in New York), waar hij zich tot schilder ontwikkelde. Zijn eerste solo expositie had hij al in 1912. Aanvankelijk is de invloed van het populaire kubisme te zien, maar als hij Marcel Duchamp ontmoet gaat beweging in de vorm van herhalingen een rol spelen.
La Fortune II
Het schilderen was na 1917 niet meer echt een uitdaging en daarom begon hij objecten te maken en ging hij experimenteren met fototechnieken. Zijn ready mades, bijvoorbeeld zijn Enigma van Isidora Duncan, bestaat uit een ingepakte naaimachine met koorden dichtgeknoopt, hadden succes. Wereldberoemd is zijn strijkijzer, waarvan de onderkant voorzien is van spijkertjes.
Cadeau(replica 1958)
Met de fototechnische experimenten ontwikkelde hij
Rayographs, waarbij geen camera te pas kwam. Hij belichtte direct het fotopapier waarop allerlei voorwerpen waren geplaatst.
Rayograph 1926

Solarisaties waarbij de negatieven over- en onderbelicht worden.

In 1921 arriveerde Ray in Parijs en sloot onmiddellijk vriendschap met de surrealisten. In 1926 toonde hij schilderijen en objecten inde Gallerie Surrealiste.
Hij begon net als Dali en Bunuel te filmen, maar hield daar vrij snel mee op.
Toen de Nazi's dreigde Parijs in te nemen, vertrok hij naar Californiƫ VS waar hij fotografie doceerde en een aandeel had in diverse films.
Na de oorlog ging hij terug naar Frankrijk, waar hij een eigen procede voor kleurenfotografie ontwikkelde. Tot zijn dood kreeg hij alom waardering. De Pop Art zag in hem een 'godfather'.
Kiss
Cloth Hanger 1920
Nori et Blache 1920
Mereth Oppenheim 1933
Tears of glass
Le Minotaure 1935
Prayer
A l'Heure. Diverse malen nam hij foto's in zijn eigen interieur met de beroemde mond en een schaakspel.
Les Fantasies de Mr Seabrook 1930.

HANS BELLMER


De jeugdjaren van Hans Bellmer(1902 Duitsland- 1975 Frankrijk)Waren niet gelukkig.
Het gezin had veel te lijden van de tirannieke vader. Tegen zijn zin ging hij naar de Technische School in Berlijn omdat zijn vader dat beslist had. Het enige voordeel was dat hij niet onder de voortdurende druk leefde die thuis heerste, al maakte hij zich zorgen om zijn zachtaardige moeder. De studie verliep niet vlot. Een van zijn docenten, de kunstenaar George Grosz, adviseerde hem de Hogeschool te verlaten en naar Parijs te gaan. Daar kwam hij in aanraking met de dadaĆÆsten en surrealisten.
Hij werkte als graficus in de reclame-industrie en maakte vrij werk dat zijn kunstvrienden zeer konden waarderen.
In de jaren dertig legde hij zich uitsluitend toe op de erotiek en het vrouwenlichaam. In grafiek, beelden en fotografie toonde hij vaak verwrongen vrouwen lijven, waardoor hij al gauw gezien werd als sadist.
In 1933 begon hij delen van etalagepoppen te gebruiken om zijn beelden te maken, die hij fotografeerde. Het tijdschrift Minotaure van Andre Breton publiceerde deze. Later ws de fotoserie ook te zien in New York bij een overzicht van het surrealisme.
Bellmer vestigde zich nu definitief in Parijs en bleef, zeker tot 1949, poppenfoto's maken.
In 1953 trok hij zich terug uit het artiestenmilieu en woonde en werkte samen met Unica Zurn, die iet helemaal spoorde. Met haar maakte hij sadomasochistische foto's.
Daarnaast had hij succes met zijn litho's. Een comeback beleefde hij door zijn deelname aan de Dokumenta's van 1959 en 1964. In 1970 sprong Unica via het raam van hun woning de dood tegemoet. Hans Bellmer leefde nog vijf jaar in verbittering en eenzaamheid.










vrijdag 2 maart 2012

NOBUYOSHI ARAKI

Nobuyoshi Araki(1940,Tokyo)heeft meer dan 400 fotoboeken op zijn naam staan. Voordat hij zijn eerste tentoonstelling in Europa had in 1991 had hij in Japan al een sterrenstatus.Zijn vader gaf hem een camera toen hij twaalf was. Sindsdien is fotografie alles voor hem. Obsessief legt hij alles vast. Hij studeert fotografie en film in Tokyo en gaat werken in de reclame. Na een jaar of tien houdt hij de opdrachtfotografie voor gezien. Samen met een collega maakt hij een fotoboek over de prostitutie en seksclubs in Tokyo. Hij trouwt met Yoko. Er zijn talloze foto's van haar, zelfs van na haar dood in 1991. Araki spreidt haar benen, legt haar handen op haar kaalgeschoren kruis en duwt haar trouwring in haar anus. Voor ons is dat schokkend, in Japan begreep men de symboliek en zag men er het verdriet van de weduwnaar in. Na haar dood zijn er maar drie thema's die voortdurend in zijn werk terugkomen:leven, dood en seksualiteit. Hij maakt foto's van lege straten en pleinen, close ups van bloemen en veel van vrouwen. Vaak zijn die vrouwen op Japanse wijze(shibari) ingebonden en opgehangen. De modellen zien er weerloos aan, maar hun blik of glimlach maakt duidelijk dat ze zich met plezier overgeven.
Araki kan nog steeds niet stoppen. Boeken en expo's blijven verschijnen. De modellen in zijn laatste werk krijgen plastic dieren in hun gaten gestopt.
De foto's van Araki zijn provocerend, maar niet alleen. Ze zijn ook komisch, melancholiek en een hommage aan Yoko. De weduwnaar eert haar nog steeds in zijn werk.
Honeymoon(met Yoko)
Yoko asleep
Paradise